تبلیغات 
گویی تمام تلخی های جهان را چشیده است کام جانش از شدت تلخی به آتش می نشیند؛ آتشی که با شرار کینه های نامردمان پدید آمده است.
این التهاب تلخ نه تنها بر جان امام (ع) نشسته است که تمام کائنات در اضطرابی جانکاه مظلومیت عروج و جانسپاری او را نظاره گرند.
آسمان امشب ستاره ریز آستان اندوه بار امام مجتبی (ع) است. مویه ها و گریه های غریبانه در چشم و دل فرزندان (طه) قوت می گیرد
و آخرین ثانیه های زندگی را امام حسن (ع) در آغوش اباعبدالله (ع) می گذراند.
گویی ستون خیمه عرش را کنده اند ! فریاد زینب (س) است و طبقات سوگ نشین آسمان!
فریاد زینب است و همنوایی اندوهبار ملائک!
فریاد زینب است و غربت آباد بقیع !
***
دست بر سینه می گذارم و رو به قبله ! آری ، رو به سمتی که دیوار بقیع، آسمان و زمین را از هم جدا می کند.
تمام غربت بقیع بر دلم می نشیند و بغضی سنگین راه گریه را می بندد.
آه، چقدر مظلوم هستی، ای امام مظلوم، ای نمادمظلومیت آل رسول الله (ص) در تاریخ!
سر به دیوار اندوه می گذارم و غرق می شوم در غریبانه های یادت! گویی امشب در بقیع آسمانیان سینه می زنند.
درود خداوند بر تمام لحظات زندگی ات که توام با تلخی و شیرینی بود؛ تلخی هایش : طاقت تو ، مقابل بی روایی و نابخردی منافقین بود
و شیرینی اش : آغوش گرم جدت رسول الله(ص) و گرمای وجود خانواده ای بود که با عطر نام حضرت علی (ع) و حضرت فاطمه (س) آراسته شده بود.
السلام علیک یا ابا محمد حسن بن علی (ع) ! یا مظلوم ! یا شهید !
***